Bad Mergentheim

Bad Mergentheim
De stad Bad Mergentheim ligt in een verbreding van het dal van de rivier de Tauber in de regio Franken in het bondsland Baden-Württemberg. Bad Mergentheim ligt aan de Romantische Strasse, de oudste vakantiestraat van Duitsland. In Bad Mergentheim stroomt de Wachbach in de Tauber. De gemeente Bad Mergentheim bestaat uit de stad zelf en dertien dorpen die verspreid liggen in het Tauber- en het Wachbachdal.

Bad Mergentheim wordt voor het eerst in een oorkonde uit 1058 genoemd. In 1280 kreeg de nederzetting het tolrecht van de hertogen van Lotharingen en in 1340 verkreeg Bad Mergentheim stadsrechten. Van 1526 tot 1809 was in Bad Mergentheim het hoofdkwartier van de Duitse Orde gevestigd, die tot zelfs Utrecht aan toe vestigingsplaatsen had. In de stad hebben ook de heksenvervolgingen tussen 1539 en 1665 flink huisgehouden; tot nu toe zijn er 74 slachtoffers met naam en toenaam bekend, 69 van hen overleefden de processen niet. Zelfs de echtgenote van burgemeester en apotheker Nachtrab werd niet gespaard, zij werd in 1629 terechtgesteld. In het dorp Markelsheim vielen er zelfs 91 slachtoffers met 81 terechtgestelden. Bad Mergentheim behoorde aanvankelijk tot het bisdom Würzburg, maar in de Dertigjarige Oorlog (1618-1648), in de tijd dat grote delen van Duitsland door Zweden bezet waren, ging de pastoor van de katholieke kerk over naar het Lutherse geloof. Na de Zweedse tijd werd de stad echter weer bijna geheel bekeerd tot het katholicisme. Vanaf 1809 viel Bad Mergentheim onder het koninkrijk Württemberg. Al in juni van dat jaar brak er een opstand uit tegen het nieuwe regime vanwege de agressieve wijze van rekruteren die het koninkrijk erop nahield. De opstand werd onderdrukt en de “raddraaiers” terechtgesteld. In 1826 werden de heilzame bronnen in Bad Mergentheim herontdekt. Deze bronnen vormden de reden dat Mergentheim het voorvoegsel Bad mag voeren.

Bad Mergentheim had een relatief grote Joodse gemeente al sinds de middeleeuwen. Ze kregen toestemming van de Duitse Orde zich in de stad te vestigen, mede omdat dat economisch voordelig was. Aan het begin van de twintigste eeuw was 5% van de bevolking Joods, wat ver boven het Duitse gemiddelde van 1% lag. Ook aan Bad Mergentheim ging de Kristallnacht van 9 op 10 november 1938 niet onopgemerkt voorbij. De ruiten van de synagoge en winkels van Joodse burgers werden vernield en Joodse mannen in “verzekerde bewaring” gesteld. In monument op het terrein van de protestantse kerk en een herdenkingsbord bij de Sint Bernhardschool herinneren aan deze zwarte bladzijde uit de geschiedenis van Bad Mergentheim. Na de Tweede Wereldoorlog behoorde Bad Mergentheim tot de Amerikaanse zone. In 1973 werden de dertien dorpen die tot dan toe zelfstandige gemeenten waren geweest, in een grootschalige gemeentelijke herindeling bij Bad Mergentheim gevoegd. Markelsheim is een gerenommeerd wijndorp in het Tauberdal, terwijl de wijnbouw in Bad Mergentheim zelf sinds de Tweede Wereldoorlog is verdwenen door slecht beheer als gevolg van de oorlog en de druifluis. Op 13 oktober 1826 ontdekte de herder Franz Gehring de huidige Wilhelmsbron en in de jaren daarop werden er meerdere bronnen ontsloten. Hierdoor beschikt Bad Mergentheim tegenwoordig over die minerale bronnen met drinkwater en één voor heilzame baden.

Sinds de brand van 1556/1557 in het stadhuis zijn er in Bad Mergentheim geen oorlogsverwoestingen geweest, zelfs niet in de Tweede Wereldoorlog. Hierdoor heeft Bad Mergentheim zijn middeleeuwse en barokke stadsbeeld behouden. De volgende gebouwen in Bad Mergentheim zijn een bezoek meer dan waard:

  • In de eerste plaats het slot van de Duitse Orde met een kerk in barokstijl.

  • De munsterkerk Johannes de Doper.

  • Het karakteristieke stadhuis.

  • Het waterslot van Wachbach.

Bovendien kennen de verschillende kernen van Bad Mergentheim een of meerdere bijzondere kerken.

Als kuuroord is Bad Mergentheim ook goed bedeeld met parken, zoals:

  • Het park bij het slot van de Duitse Orde.

  • Het Kurpark met een rozentuin, een therapiepark, een kruidentuin, een lapidarium en een klankentuin. Bovendien heeft een tuinarchitect uit de Japanse partnerstad Isawa een Japanse tuin met kleine watervallen, Japanse planten en een granieten boogbrug aangelegd. In 2003 werd het Kurpark door een onafhankelijke jury uitgeroepen tot een van de tien mooiste tuinen van Duitsland.